08.jpg
logo parafii szczecin

Bierdiajew i jego koncepcja wolności

ishs_nikaKoncepcja, której Mikołaj Bierdiajew poświęcił wiele miejsca w swej twórczości nie jest tematycznie nowym zagadnieniem w literaturze filozoficznej, i nie jeden z mędrców już się głowił nad sformułowaniem swej własnej tezy. Na czym więc polega wyjątkowość myśli tego jednego z najwybitniejszych filozofów XX wieku?

Teoretycznych źródeł swojej koncepcji wolności Bierdiajew dopatruje się w filozofii Jakuba Boehme [1], a konkretnie w jego koncepcji Ungrund. Różnicą pomiędzy ich koncepcjami polega na tym, iż bierdiajowska wolność – nicość jawi mu się jako głębsza i pierwotniejsza od wszelkiego bytu, w tym także bytu Boga, takie stanowisko było obce niemieckiemu myślicielowi. Natomiast Bierdiajew, wbrew chrześcijańskiej tradycji uważa Boga za byt podobnie jak człowiek, wtórny w stosunku do pierwotnej wolności – nicości, zmniejszając w ten sposób przepaść dzielącą Boga i człowieka w tradycyjnych wyobrażeniach. Uważa także, iż Bóg nie może ingerować w losy świata, gdyż przeczyłoby to koncepcji wolności.

Zobacz więcej

Bułgakow i jego poglądy sofiologiczne

ishs_nikaNaukę o świętej Sofii (Mądrości) Sergiusz Bułgakow po raz pierwszy przedstawia w książce „Swiet niewieczernij”. Święta Sofia zajmuje miejsce między Bogiem i światem, Stwórcą i stworzeniem; sama zaś Sofia nie jest ani jednym, ani drugim. Sofia wg ks. Sergiusza jest Bożą „Ideą”, przedmiotem miłości Boga, miłością miłości. Jednakże nie jest Ona tylko kochana, lecz sama kocha odwzajemniającą miłością. Miłości Sofii różni się znacznie od miłości Bożych Hipostaz. Jest Ona (Sofia) wg słów Bułgakowa:

"Jedynie przyjmującą, nie ma czego oddać, ona posiada jedynie to co otrzymała. Poprzez zaś oddanie siebie Bożej Miłości ona w sobie zaczyna wszystko. W tym sensie jest ona kobieca, przyjmująca, jest ona „Wieczną Kobiecością” i może być nazywana Bóstwem (nie w pogańskim sensie tego terminu). Jako przyjmująca swoją istotę od Ojca, ona jest stworzeniem i córą Bożą; jako poznającą Boży Logos i przez niego poznawana, ona jest Oblubienicą Syna (Pieśń nad pieśniami) i Oblubienicą Baranka (Nowy Testament, Apokalipsa); jako przyjmująca wylanie darów Ducha Świętego, ona jest Kościołem i zarazem staje się Matką Syna, który wcielił się przez zstąpienie Ducha Świętego na Marię, serce Kościoła i ono, czyli piękno, jest idealną duszą stworzenia. Wszystko to razem: Córa i Oblubienica, Oblubienica i Matka, trójjednia Dobra, Prawdy i Piękna, Święta Trójca w świecie, jest Bożą Sofią."[1].

Zobacz więcej

Palamizm, a tomizm

Na podst. Paul Evdokimov "Prawosławie"

ishs_nikaHezychazm rozdziela bardzo wyraźnie Wschód i Zachód. Od Św. Jana Klimaka do Stethatosa i św. Symeona Nowego Teologa, wraz ze św. Grzegorzem Palamasem tradycja Hezychazmu głosi swe ostatnie słowo o przeznaczeniu człowieka w świetle teologii Ducha Świętego i energii Boskich. Hezychazm który uzyskał swój ośrodek na górze Atos, sięgał aż do początków monachizmu. Obok cenobitycznego ideału św. Bazylego i św. Teodora Studyty, zawsze istniała najstarsza i najbardziej podkreślana forma czystej kontemplacji i wewnętrznego milczenia anachoretów. Te dwie formy uzupełniają się, nie przeciwstawiając się i nie rywalizując ze sobą, gdyż są zgodne z jedynym typem mnicha i pochodzą z jednego źródła duchowości. Jednakże wielkie klasztory ze swym majątkiem i coraz bardziej złożoną działalnością społeczną prędzej czy później wykazują spadek mistycyzmu, który jedynie hezychaści pieczołowicie zachowują. Na tym właśnie polega znaczenie kontemplacyjnej odnowy, której dokonał na górze Atos Grzegorz Synaita. Chodzi przecież o jedyny cel wszelkiej kontemplacji, a jest nim integralność ducha (wg św. Grzegorza Palamasa, może być osiągnięty także w życiu małżeńskim).

Zobacz więcej

Prawosławne pojmowanie służby kobiety w świetle współczesnych kierunków ekumenicznych

ishs_nikaWiek XX można by nazwać złotym wiekiem ekumenizmu, w nim bowiem narodziły się największe organizacje, zrzeszające kościoły chrześcijańskie w celu poszukiwania zrozumienia i pojednania. W wieku XX zmienia się również status społeczno-prawny kobiet pod wpływem zdecydowanych ruchów feministycznych. Do tego czasu dominował ideał patriarchalny, polegający na tym, iż mąż rządził, kobieta zaś winna była mu całkowite posłuszeństwo. Ostatecznie rola, jaką odegrały kobiety podczas Drugiej Wojny Światowej, umocniła ich pozycję społeczną. Od tego momentu bardzo często kobieta zajmuje się pracą, karierą, na drugim zaś miejscu stawiając rodzinę, miłość, czy też macierzyństwo. Coraz częściej kobiety wyemancypowane określają się mianem „niezależnych” i do takiej niezależności dążą. Potrzeba równości popycha je często do rywalizacji, jest to chęć dorównania czy też przewyższenia mężczyzn. Rywalizacja ta czyni kobietę agresywną i powoduje przejmowanie cech, typowych dla mężczyzn, a cały potencjał uczuciowy – prawdziwe bogactwo kobiety, zostaje odrzucony i w efekcie staje się powodem zatracenia jej prawdziwej natury.

Zobacz więcej

Stronę wykonał: Siristru